Bölüm 11 - Final

Karanlık.

Soğuk.

Belli belirsiz sesler duyuyordum. Bağrışmalar, konuşmalar. Fakat hareket edemiyordum. Nerede olduğumu bilmiyordum. Sadece karanlık vardı. Üşüyordum, fakat üşümek gibi de değildi. Garip bir histi. Seslere odaklanmaya çalışıyordum, ama yapamıyordum. Ellerimi hareket ettirmeye çalıştım. Yalnızca ufak bir hareket. Parmağını oynat.. Ama başaramadım. Pes ettim ve karanlığa göz yumdum.

Suikastçı öfkeyle bana döndü. “Onun nabzını kontrol etmediniz mi?! Sizi şapşallar!” diye bağırdı. “Eğer biraz daha geç kalsaydık kan kaybından ölebilirdi! Gerçi kesin konuşmamak lazım ya.” Suikastçının yanına koştum ve ben de nabzını kontrol ettim. “O... Nefes alıyor! O yaşıyor! Bu imkânsız, Tanrım, olanaksız! O... O ölmüştü!” dedim şaşkınlıkla. “O… O yaşıyor..” Gözlerimden yaşlar süzüldü. “Yaşıyor!..”

13 Yıl Sonra.

Cesetlerden birinin üstüne bastım. “Demek kardeşimi kaçırmışlar.” Dedim gülerek. “Demek bizi tehdit ediyorlar!” Kılıcımı çektim. “Demek onu öldüreceklermiş, ha?” Kahkaha attım. “Geliyorum, kolaysa öldürün lan ikimizi de!” Kapıya tekme atarak açtım. İçerideki tapınakçılar şaşkınlıkla bana baktılar. Sonra saldırmaya yeltendiler. Bir tanesi bana hançerini saplamaya çalıştı. Öfkeyle bağırdım ve adamın kafasını vücudundan ayırdım. Bana doğru gelen birine tekme attım, ardından bir diğerinin kafasına kılıcımı geçirdim, yere düşenin de kafasını ayağımla ezdim. Kılıcımı adamın kafasından çıkardım, eğildim ve yerde duran cesetlerden birinin kıyafetiyle kılıcımdaki kanı temizledim. “Pislikler!” diye bağırdım. “Kardeşim nerede aşağılık herifler! Kardeşim nerede sizi pislikler?!” Seslerin geldiği yere gittim ve koridorun sonunda bir odaya rastladım. Kapının yanında biri daha vardı. Sessizce fırlatma bıçaklarımdan birini çıkardım ve saklandığım yerden çıkarak adamın kafasına fırlattım. Adam ne olduğunu bile anlayamadan bir un çuvalı misali yere yığıldı. Adamın yanına gidip kapıyı hafifçe araladım, ses çıkarmadan içeri baktım. Fakat bir tapınakçı tam önümde duruyordu. Neyse ki sırtı bana dönüktü. Elimle ağzını ve burnunu kapatıp kendime doğru çektim. Adam birkaç saniye çırpındıktan sonra hareketsiz kaldı. Onu diğer adamın yanına bıraktım. Tekrar bakıp kardeşimi gördüğümde yavaşça içeri girdim. Kardeşim bir sandalyeye bağlıydı ve her yeri kan içindeydi. Önünde bir adam vardı. Adam gözümün önünde kardeşime yumruk attı. Kardeşim neredeyse sandalyeyle birlikte yere devriliyordu. Kaşlarımı çattım. Hançerimi çıkardım ve sessizce adama yaklaştım. Birden adamın ağzını kapadım ve kendime çektim. “Geber, pislik” diye fısıldadım ve hançeri boğazına gömdüm. Adamdan zayıf bir inleme duyuldu ve bırakmamla yere yığıldı. Hemen kardeşimin yanına çömeldim. Sandalyede baygın bir şekilde yatıyordu. Elimdeki hançerle ipleri çözdüm ve suratına baktım. Suratı şişlikler ve morluklarla doluydu, bazı yaralar yeniydi. Ve hala kanıyorlardı. Fakat benim dikkatimi çeken başla bir şeydi. O nefes almıyor muydu? Kaşlarımı çatarak nabzına baktım. Çok şükür ki nabzı atıyordu, ama yavaşlamıştı. Onu kucağıma alırken birden kolumu tuttu. Şaşkınlıkla ona baktım. “Charlotte.” Dedi. “Efendim Chris?” diye cevap verdim. “Ben..” dedi. “Yetişemezin. Çok fazla..” dedi ve birden kan kusmaya başladı. Hemen onu sandalyeye geri koydum. “Neyin var?” dedim. Başını geriye attı ve eliyle karnında bir bölgeyi tuttu. Elinin olduğu bölgede kan lekeleri koyulaşıyordu. Dikkatli bakınca orada bir yara olduğu da anlaşılıyordu. “Lanet olsun Chris.” Dedim sessizce. Nazikçe elini çektim ve yaraya daha dikkatli bakabilmek için kumaşı yavaşça sıyırdım. Yara çok derindi ve Chris ciddi derecede kan kaybetmişti. Ve galiba haklıydı. “Hayır..” diye mırıldandım. “Sana bunu.. Kim yaptı?” dedim dişlerimi sıkarak. “Onu çoktan öldürdün..” diye mırıldandı. Başımı çevirdim. Bunu kabullenemezdim. Tanrım, kabullenmeyecektim! Kapının ardından ayak sesleri gelmeye başlamıştı. “Gelin!” diye bağırdım. “Buradayız, sizi şapşallar!” Ayak sesleri doğrudan buraya yöneldi. Chris elimi tuttu. “Ne yapıyorsun?” Ona sessiz olmasını söyledim. Ve bir bomba çıkardım. “Buradan birlikte çıkacağız Chris. Canlı bir şekilde. Eğer bir terslik olursa.. Eminim ki orası çok daha güzel bir yerdir.” Dedim. Christopher zar zor, “Hayır..” diye mırıldandı. “Beni bırak.. Sen git..” Ona gülümsedim. “Asla kardeşim.” O sırada kapı ardına kadar açıldı ve içeri Tapınakçılar doluştu. “Sizi bulduk.” Dedi tapınakçılardan biri.” Ona baktım ve gülümsemeye devam ettim. “Aferin.” Dedim alaylı bir tonda. Tapınakçı sinirlendi ve kılıcını çekip bize yaklaştı. “Son sözlerinizi duyalım?” dedi. “Son sözlerimiz mi?…” dedim yavaşça. Bombanın pimini çektim. “Son sözlerimiz..” Bombayı yavaşça tapınakçının ayağının dibine bıraktım.

“Elveda.” diye fısıldadım.

Merhaba! :) Evet, hikaye fazla uzamadan sona erdi. Evet, çok çabuk oldu.. Ama devamı gelecek! Burada değil ancak. Sonraki tarihlerde kitap raflarında görebilme gibi bir olasılığımız var... Ve bu gerçekten çok heyecan verici! Beni bu konuda desteklediğiniz ve buralara kadar getidiğiniz için, hikayeye önerilerde bulunduğunuz ve bu süreç içerisinde daima yanımda olduğunuz için hepinize minnettarım.. Çok teşekkür ederim! Sağlıcakla kalın. :)